|
Nasi
w Hanowerze
Akademicki Klub Wioślarski ANGARIA Hannover
Angaria to najogólniej mówiąc sposób na wioślarskie życie. Jest zarazem klubem sportowym, miejscem spotkań i rozrywek, mieszkaniem oraz obowiązkiem. Angaria personalnie składa się z dwóch grup: starszej - tj. członków po ukończeniu studiów, tzw. dożywotnich - i młodszej - studentów. Powiązania między tymi grupami ustanowiono na mocy wewnętrznego prawa. Procedura przyjmowania nowych członków wygląda następująco: podczas generalnego zebrania, mającego miejsce kilka razy w roku, zwanego Konwentem, nowe osoby zatwierdzane są na drodze głosowania. Po 1-2 semestrach stają się one pełnymi członkami. Po zakończeniu studiów pełni członkowie zobowiązani są do opłacania rocznych składek oraz opieki nad Angarią i młodymi studiującymi członkami. Dzięki takiemu systemowi studenci mogą trenować w bardzo dobrych warunkach, mając do dyspozycji niezbędny sprzęt, a w razie potrzeby tanie mieszkanie i zawsze mogą liczyć na pomoc starszych w trudnych sytuacjach. Istnieje bardzo dobry kontakt i zrozumienie miedzy starymi członkami a młodzieżą.
Siedziba Angarii mieści się przy ulicy Weddigenufer 25, w pobliżu głównego budynku uczelni (5 min. pieszo). Położona nad brzegiem rzeki Leine, otoczona zielenią, stanowi rozbudowany pawilon z 12 pokojami mieszkalnymi, dużą wspólna kuchnią, piwnicą, która pełni rolę pomieszczenia klubowego, pralnią, szatniami treningowymi, siłownią i salą imprezową. Ponadto dwa hangary z łodziami; zaczynając od studenckich gig bootów, a kończąc na najwyższej klasy łodziach wyczynowych.
W przyszłym roku planowane jest wybudowanie osobnego wolnostojącego budynku z przeznaczeniem na siłownię i ergometry.
Angaria posiada kilku wybitnych wioślarzy: Elke Hipler - noskowa w seniorskiej ósemce kobiet, Birger Schmid, Matze Hobein- złoci medaliści mistrzostw świata w ósemce wagi lekkiej, Kristina Gerkin- złota medalistka Pucharu Narodów w kat 2- obecnie robiąca furorę w kadrze seniorów. Jest jeszcze paru innych zdolnych wioślarzy, którzy zakończyli karierę w 2004. Miedzy innymi Tohrsten Schmidt, który wraz z bratem Birgerem i Matthiasem Hobeinem (i Alexem, który trenuje w Hamburgu), starali się zakwalifikować na olimpiadę w 4- kategorii lekkiej - jednak pierwsza niemiecka osada okazała się niewiele mocniejsza na regatach kwalifikacyjnych w Poznaniu i to właśnie ona pojechała reprezentować Niemcy do Aten.
W klubie wszystko opiera się na wspólnocie, poczuciu jedności i wspólnych imprezach. Do tych ostatnich należą między innymi:
- der Tanz in den Mai- impreza majowa na terenie Angarii, organizowana przede wszystkim w celu pozyskania środków finansowych dla klubu, zazwyczaj przybywa ok.1000 osób (np. za zyski z ubiegłego roku kupiono 2 rowery treningowe)
- der Bierlauf im Juni- bieg na czas z przystankami na picie piwa i jedzenie kiełbasy, zakończony najczęściej zwracaniem
-das Radrennen der Ruderer- zawody drużynowe w kolarstwie na dystansie ok. 60 km, w których uczestniczą drużyny z klubów wioślarskich z całych Niemiec, w tym roku razem z najsilniejszą drużyną Angarii jechał Marcel Hacker, w innych zaś startował Andreas Hajek
-der Klimmzug-Contest- zawody w podciąganiu na drążku, w przebraniu lub bez , wszystko zalewane piwem i zakończone zabawą do białego rana)
Poza tym wyjazdy na krajowe i zagraniczne regaty studenckie. W 2004 Zagrzeb, Londyn, Cannes,....
Generalnie nie ma trenera, a w poprawianiu techniki tych mniej 'zaawansowanych' pomagają doświadczeni wioślarze.
My i Angaria
Do Hanoweru przyjechaliśmy jesienią 2003 roku na studia w ramach wymiany Sokrates- Erasmus zorganizowanej pomiędzy Politechniką Poznańską a Uniwersytetem w Hanowerze. Planowaliśmy pobyt na jeden semestr, ale spodobało nam się na tyle, że jesteśmy tu do dziś. Ostatecznie piszemy tu dyplom (podwójny) a potem zobaczymy...
Do Angarii trafiliśmy zupełnie przypadkowo, zauważając wioślarzy pływających po rzece i dobijających do pomostów Angarii. Tak dotarliśmy do budynku i nawiązaliśmy pierwszy kontakt. Najpierw mieszkaliśmy w akademiku, ale już na początku roku 2004 (najpierw Michał, później Adam) wprowadziliśmy się do Angarii, gdzie pozostajemy do dziś.
powrót
do home
|
